1مقدمه: درک عوامل دخیل در ایده پردازی خودکشی می تواند موجب پیشگیری از اقدام به خودکشی شود؛ از این رو، بررسی عوامل مرتبط با آن اهمیت می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی همجوشی شناختی در رابطه بین ترومای دوران کودکی و ایده پردازی خودکشی اجرا شده است. روش کار: طرح این پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بوده است و جامعه آماری آن را افراد بزرگسال 18 سال به بالا در شهر مشهد و در سال 1402 تشکیل دادند که از بین آنان 358 نفر (40/77 درصد زن) به عنوان نمونه، به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از مقیاس افکار خودکشی بک (BSS)، پرسش نامه ترومای دوران کودکی (CTQ) و پرسش نامه همجوشی شناختی (CFQ) استفاده شد. تجزیه و تحلیل های آماری نیز با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و شیوه تحلیل مسیر در نرم افزارهای SPSS 20 و LISREL 8. 80 صورت گرفت. یافته ها: نتایج آزمون همبستگی پیرسون در بررسی رابطه بین متغیرها نشان داد که بین ترومای دوران کودکی با ایده پردازی خودکشی، نمره کل همجوشی شناختی و نیز مولفه همجوشی شناختی، همچنین بین نمره کل همجوشی شناختی و مولفه همجوشی شناختی با ایده پردازی خودکشی رابطه مثبت معنادار وجود داشت (001/0>P). به علاوه، بین ترومای دوران کودکی با مولفه گسلش شناختی و نیز بین مولفه گسلش شناختی با ایده پردازی خودکشی رابطه منفی معنادار وجود داشت. نتایج حاصل از برازش مدل تحلیل مسیر نشان دهنده آن بود که در متغیر ترومای کودکی، سوءاستفاده عاطفی فقط اثر غیرمستقیم، سوءاستفاده فیزیکی هم اثر مستقیم و هم غیرمستقیم و غفلت عاطفی فقط اثر مستقیم بر ایده پردازی خودکشی داشته است و همجوشی شناختی توانست نقش میانجی معناداری برای رابطه سوءاستفاده عاطفی و سوءاستفاده فیزیکی با ایده پردازی خودکشی ایفا کند. نتیجه گیری: بر اساس یافته های پژوهش حاضر، ترومای دوران کودکی می تواند با اثرگذاری بر ویژگی هایی همچون همجوشی شناختی در ایده پردازی خودکشی نقش داشته باشد.

زمینه و هدف: بارداری یکی از مهم­ترین رویدادهای زندگی یک زن است و اغلب به عنوان دوره هیجان، انتظار و تغییر در نظر گرفته­ می شود. هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه مشکلات خواب و ترومای دوران کودکی با میانجی گری تاب آوری در زنان باردار شهر تهران است. روش­ ها: این مطالعه به روش تحلیلی- همبستگی بر روی 288 زن باردار مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر تهران در نیمسال اول 1402 انجام شد. واحدهای پژوهش به روش نمونه گیری غیر تصادفی هدفمند انتخاب شدند. سه پرسشنامه مشکلات خواب، تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC) و ترومای دوران کودکی (CTQ) توسط زنان باردار تکمیل گردید. داده های بدست آمده با نرم افزارهای SPSS-27 و 8/8- LISREL و آزمون های همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تجزیه و تحلیل شدند. نتایج: میانگین سنی زنان باردار (6/9 ± 58/32) و اکثریت ایشان (5/41%) دارای مدرک لیسانس بودند. یافته ها وجود رابطه بین ترومای دوران کودکی (25/0=r) و تاب آوری (21/0-=r) با متغیر وابسته مشکلات خواب را تایید کرد (0/01>p) که نشان می دهد افزایش میزان تاب آوری، کاهش مشکلات خواب را در پی خواهدداشت. همچنین ترومای دوران کودکی با متغیر تاب آوری رابطه معنی دار داشت (0/01>p، 20/0-=r) و با ضریب تعیین 37 درصد از واریانس نشان داده شد. برازش مدل بالاتر از متوسط و مقدار مناسبی بود. نتیجه­ گیری: براساس نتایج بدست آمده پیشنهاد می شود تمرکز بیشتری بر مشکلات و آسیب های کودکی و تاب آوری زنان باردار داشته باشیم تا بتوانند در طول بارداری مشکلات خواب کمتری را تجربه کنند.

مقدمه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی/ترومای دوران کودکی، موضوع حساسی است که کمتر بدان پرداخته شده است. با این حال ترومای کودکی می­تواند منجر به تغییر شخصیت و بی­ ثباتی سلامت روان در بزرگسالی شود؛ در همین راستا پژوهش حاضر با هدف تبیین و پیش­بینی سلامت روان و رضایت از خود بر اساس ترومای دوران کودکی انجام شد.روش پژوهش: در یک طرح توصیفی-همبستگی از میان دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاه آزاد اسلامی واحد گرمسار در نیم سال دوم تحصیلی 1401-1402، 440 نفر به شیوه خوشه­ای چند مرحله­ای به عنوان نمونه پژوهش گزینش شدند. گردآوری داده­ها با استفاده از پرسشنامه­ سلامت عمومی گلدبرگ و همکاران، رضایت از خود عباس­نیا و فرم کوتاه پرسشنامه ترومای دوران کودکی برنستاین و همکاران انجام شد.یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد، ترومای دوران کودکی تنها توان تبیین و پیش­بینی سلامت روان را دارد؛ به طوری که سوء استفاده عاطفی و غفلت عاطفی  قادر به تبیین 21 درصد اضطراب و اختلال خواب بودند. 19 درصد اختلال در کارکردهای اجتماعی توسط سوء استفاده عاطفی، سوء استفاده فیزیکی و غفلت عاطفی تبیین شد. 10 درصد علائم جسمانی توسط ابعاد سوء استفاده جنسی و غفلت عاطفی و در نهایت 7 درصد افسردگی توسط غفلت عاطفی قابل تبیین بود. دیگر یافته پژوهش نشان داد، از میان ابعاد ترومای دوران کودکی، تنها سوء استفاده جنسی قادر به تبیین 4 درصد از واریانس رضایت از خود در دانشجویان است. نتیجه گیری: این یافته پیامدهای مهمی در چگونگی درک و درمان مشکلات روانی و رضایت از خود در افراد دارای تجربه تروما در محیط­های بالینی دارد.

مقدمه: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین ترومای دوران کودکی و اختلال اضطراب اجتماعی با نقش میانجی تفکر ارجاعی انجام گرفت.روش: روش پژوهش توصیفی و از نوع همبستگی بود که از طریق مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. در همین راستا با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چند مرحله ای، نمونه ای برابر 300 نفر از میان دانش آموزان دختر پایه دهم تا دوازدهم سال تحصیلی 1402-1401 شهر تبریز انتخاب شد. مقیاس اضطراب اجتماعی نوجوانان (پاکلک، 1997)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (برنستاین و همکاران، 2003) و پرسشنامه تفکر ارجاعی (اهرینگ و همکاران، 2010) توسط شرکت کنندگان در پژوهش، تکمیل شد. به منظور تحلیل مدل پژوهش، از مدل­یابی معادلات ساختاری استفاده شد.یافته ­ها: نتایج نشان داد که بین ترومای دوران کودکی و تفکر ارجاعی و همچنین بین تفکر ارجاعی و اختلال اضطراب اجتماعی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. بعلاوه اثر غیرمستقیم ترومای دوران کودکی بر اضطراب اجتماعی به واسطه تفکر ارجاعی مثبت و معنادار است(05/0 >p) . با توجه به یافته­ها، مدل اندازه گیری شده با مدل نظری برازش مطلوب دارد.نتیجه ­گیری: ترومای دوران کودکی و تفکر ارجاعی در بروز اختلال اضطراب اجتماعی در نوجوانان نقش مؤثری ایفا می­کند. افکار منفی، نشأت گرفته از بسیاری از تجارب منفی هستند که همایندی زیادی با اختلالات روانی منفی ایجاد می­کنند در همین راستا عدم پیشگیری وقوع ترومای دوران کودکی زمینه ­ساز بروز تفکر ارجاعی می شود. در نهایت، مجموعه این الگو به ابتلا و تجربه شدیدتر علائم اختلال اضطراب اجتماعی در دوره نوجوانی ختم خواهد شد.

هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه ی ترومای کودکی و سازگاری پس از طلاق در زنان و مردان بود. جامعه ی آماری این پژوهش همبستگی تمامی افرادی است که یک مرتبه طلاق گرفته اند و حداقل 6 ماه از این جدایی سپری شده است.. نمونه شامل 175 نفر (114 زن و 61 مرد) است که از طریق شبکه های اجتماعی و دردسترس جمع آوری شد. شرکت کنندگان به پرسشنامه های ترومای کودکی برنشتاین (CTQ-SF) و پرسشنامه ی سازگاری پس از طلاق فیشر پاسخ داده و این داده ها به روش رگرسیون خطی ساده تحلیل شدند. یافته ها نشان داد ترومای کودکی و سازگاری پس از طلاق در زنان و مردان رابطه ای مثبت و معنادار دارد. نتایج نشان دهنده ی رابطه ی مثبت سوءاستفاده ی هیجانی با سازگاری پس از طلاق، نشانگان سوگ و خودارزشمندی اجتماعی در هر دو جنس و رابطه ی مثبت سوءاستفاده ی هیجانی و احساس خشم در زنان است. رابطه ی غفلت فیزیکی با سازگاری پس از طلاق و تمامی مولفه های آن تایید نشد. نهایتا با وجود عدم تایید رابطه ی غفلت هیجانی با سازگاری پس از طلاق در زنان و مردان، رابطه ی مثبت این متغیر خودارزشمندی اجتماعی در زنان و نشانگان سوگ در مردان و همچنین رابطه ی منفی و معنی دار آن با ارزش خود در زنان تایید شد.به طورکلی نتایج رابطه ی ترومای کودکی و سازگاری پس از طلاق را تایید کرد اما مغایر با سایر تحقیقات مشابه، این رابطه مثبت بوده است. از یافته های این پژوهش می توان در جهت طراحی اقدامات پیشگیرانه و اصلاحی و همچنین سوق دادن پژوهش های آتی به منظور بررسی علل نتایج به دست آمده استفاده کرد.

هدف: هدف از این پژوهش ساخت و اعتباریابی مقیاس آسیب های شخصیتی ناشی از ترومای پیچیده دوران کودکی در میان زنان متاهل با سابقه ترومای پیچیده بود. روش: در ابتدا با اجرای 18 مصاحبه نیمه ساختاریافته در قالب پژوهش کیفی، گویه های مربوط به ساخت آزمون مشخص شد و بر اساس آن مقیاسی طراحی گردید. پس از آن مقیاس بر روی 100 نفر از زنان متاهل با تجربه ترومای پیچیده در دوران کودکی که به صورت هدفمند انتخاب شده بودند، اجرا گردید. به منظور تعیین پایایی این مقیاس از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. برای تعیین روایی مقیاس نیز از پرسشنامه های بهزیستی ذهنی دینر و دیگران (1985) و مقیاس افسردگی، اضطراب، تنیدگی (DASS-21) استفاده شد. داده های بدست آمده با استفاده از نرم افزار Smart-PLS مورد تحلیل عاملی تاییدی قرار گرفت. یافته ها: نتایج پایایی با استفاده از همسانی درونی و ضریب آلفای کرونباخ و همچنین پایایی ترکیبی برای تمامی ابعاد مقیاس از حداقل مقدار 7/0 بیشتر بود که نشان دهنده پایایی مطلوب مقیاس می باشد. نتایج ضریب همبستگی بین آسیب های شخصیتی با متغیرهای افسردگی، اضطراب، تنیدگی و عاطفه منفی به منظور بررسی روایی همگرا بیانگر رابطه مثبت و معنادار (P<0/01) بود. از طرفی نتایج ضریب همبستگی بین آسیب های شخصیتی و رضایت از زندگی و عاطفه مثبت برای بررسی روایی واگرا نشان دهنده رابطه منفی و معنادار (P<0/01) بود. نتیجه گیری: نتایج بدست آمده نشان داد که مقیاس محقق ساخته از پایایی و روایی مطلوبی برخوردار است و سایر پژوهشگران و درمانگران می توانند از آن برای اهداف پژوهشی و درمانی استفاده کنند.

مقدمه: با توجه به شیوع بالا و تأثیرات منفی اختلالات شخصیت­مرزی شناخت هرچه بیشتر این اختلال و شناسایی عوامل و متغیرهای پیش­بینی­کننده این اختلال مهم است. هدف: پژوهش حاضر با هدف پیش­بینی اختلال شخصیت­مرزی بر اساس ترومای دوران کودکی با نقش میانجی اجتناب تجربه­ای انجام شد. روش: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه­ی­آماری شامل کلیه­ی بیماران مرد با تشخیص اختلال شخصیت مرزی بستری در بیمارستان­های روانپزشکی شهر شیراز در سال 1401 بود که با استفاده از نمونه­گیری هدفمند 60 نفر انتخاب شد. جمع­آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه ترومای­کودکی(2003)، پرسشنامه اجتناب تجربه ای(2011) و مقیاس کوتاه علائم اختلال شخصیت­مرزی(2009) انجام شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل مسیر، معادلات ساختاری و استفاده از نرم افزار Smart PLS استفاده شد. یافته ­ها: یافته­ ها نشان داد که بین ترومای دوران کودکی و اجتناب تجربه­ای ارتباط معنادار و مثبتی وجود دارد(711/0 R2=؛ 05/0p<). یافته های تحلیل مسیر نیز نشان داد که ترومای­کودکی در پیش­بینی اختلال شخصیت­مرزی نقش معناداری دارد(ضریب مسیر 546/0) و نیز اجتناب­تجربه­ای در رابطه بین ترومای­­کودکی با اختلال شخصیت مرزی نقش میانجی دارد به نحوی که ضریب مسیر به 304/0کاهش معنادار را نشان داده است(05/0p< ) نتیجه­ گیری: نتایج نشان داد که اجتناب تجربه­ای نقش میانجی در پیش­بینی اختلال شخصیت­مرزی بر اساس ترومای دوران کودکی دارد؛ بنابراین ضرورت دارد به مؤلفه ترومای­­کودکی در کنار توجه به اجتناب تجربه­ای به عنوان الگویی جهت کاهش شدت عوارض روان­شناختی توجه شود.

1 مقدمه: طیف وسیعی از عوامل ژنتیکی، عصب ­شناختی، روان­شناختی و اجتماعی در سبب ­شناسی اختلال وسواسی_جبری دخیل هستند و شروع آن می­ تواند از طریق مسیرهای مختلفی ایجاد شود. هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی همجوشی فکر- عمل و اجتناب تجربه­ ای در رابطۀ بین ترومای دوران کودکی و علائم وسواسی _ جبری در بزرگسالان بود. روش­ کار: روش پژوهش توصیفی_همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری  این پژوهش را تمامی افراد مراجعه ­کننده به کلینیک ­ها و مراکز خدمات روان­شناختی شهر تهران در سال 1403 تشکیل دادند، از این افراد 260 نفر به شیوه نمونه­ گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل پرسشنامه آسیب های کودکی، پرسشنامه همجوشی فکر و عمل، پرسشنامه پذیرش و عمل- نسخه دوم و پرسشنامه تجدید نظر شده وسواس فکری_عملی بود. همچنین تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون، مدل یابی معادلات ساختاری و در فضای نرم ­افزارهای SPSS-26 وAMOS-24  انجام شد. یافته ­ها: نتایج نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است و اثر مستقیم ترومای کودکی (001/0>P ،64/5t= ،33/0β=) همجوشی فکر–عمل (001/0>P ،27/11t= ،82/0β=) و اجتناب تجربه ­­ای (001/0>P ،68/10t= ،66/0β=) بر علائم وسواسی_جبری معنادار و مثبت بود. همچنین، اثر غیرمستقیم متغیر ترومای کودکی بر علائم وسواسی_جبری از طریق نقش میانجی همجوشی فکر-عمل معنا­دار (05/0>P ،66/0=b) و اثر غیرمستقیم ترومای کودکی بر علائم وسواسی_جبری از طریق نقش میانجی اجتناب تجربه­ ای معنا­دار (05/0>P ،53/0=b) بود. نتایج همچنین نشان داد که متغیرهای پژوهش در مجموع 68 درصد از واریانس علائم وسواسی_جبری را تبیین می ‏کنند. نتیجه ­گیری: نتایج حاکی از نقش میانجی همجوشی فکر-عمل و اجتناب تجربه ­ای بین ترومای کودکی و علائم وسواسی_جبری بود. این یافته­ ها نشان می­ دهد که کاهش اجتناب تجربه ­ای و همجوشی فکر- عمل ممکن است شیوه مناسبی جهت تکمیل درمان علائم وسواسی_جبری در افراد مبتلا به ترومای کودکی باشد.

1مقدمه: آسیب­ها و تروماهای دوران کودکی می­تواند تاثیر عمیقی بر ویژگی­های روانشناختی افراد در طول زندگی بگذارند. تروماهای دوران کودکی می­توانند در شکل­گیری طرحواره­های ناسازگار و بروز افکار خودکشی­گونه در بزرگسالی موثر باشند. پژوهش حاضر با هدف مدل­یابی افکار خودکشی بر اساس ترومای کودکی با نقش میانجی طرحواره­های ناسازگار اولیه انجام شد. روش کار: این پژوهش از لحاظ روش از نوع مطالعات همبستگی بود. جامعۀ آماری پژوهش حاضر را تمامی بزرگسالان شهر تهران که سابقه ناملایمات جسمی و جنسی در دوران کودکی داشتند، تشکیل دادند. نمونه شامل 300 نفر با سابقه ناملایمات کودکی بودند که با شیوه نمونه­گیری در دسترس انتخاب شدند. به منظور سنجش متغیرهای پژوهش از پرسشنامه­های ترومای دوران کودکی (CTQ)، پرسشنامه افکار خودکشی بک (BSSI) و پرسشنامه طرحواره های ناسازگار (YSQ-SF) استفاده شد. داده­ها به شیوه تحلیل مسیر با استفاده از نرم­افزار ایموس (Amos) بررسی شد. یافته­ ها: یافته ها نشان داد که اثر مستقیم ترومای دوران کودکی بر افکار خودکشی به صورت مثبت معنادار است (05/0P<). همچنین، نتایج نشان داد که طرحواره­های ناسازگار اولیه در رابطه بین ترومای دوران کودکی با افکار خودکشی نقش میانجی ایفا می­کنند (05/0P<). نتیجه ­گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر طرحواره­های ناسازگار اولیه رابطه بین افکار خودکشی و ترومای دوران کودکی را میانجی­گری می­کنند و برای کار بر روی افکار خودکشی باید به نقش طرحواره­ها و تجربه­های ناگوار دوران کودکی پرداخت.

زمینه و هدف: دلبستگی مادر به جنین پیش­ بینی ­کنندۀ دلبستگی مادر به نوزاد، مراقبت­ های اولیه و کیفیت والدگری است و شناسایی عواملی که بر این دلبستگی اثرگذار هستند، اهمیت دارد. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل­گر خودشفقت ­ورزی در رابطه بین ترومای دوران کودکی و دلبستگی به جنین در زنان باردار انجام شده­است. روش ها: این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود و جامعه آماری، زنان باردار ساکن شهر تهران در سال 1402 بودند که از بین آنها 204 نفر به­ صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ­ها با پرسشنامه­ دموگرافیک، پرسشنامه­ دلبستگی مادر به جنین کرانلی، پرسشنامه ترومای دوران کودکی و پرسشنامه شفقت به خود جمع­­آوری شدند. به منظور تحلیل داده­ها نیز از روش همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری استفاده شد و از نرم افزارهای SPSS ویرایش 26 و نرم افزار Smart PLS استفاده گردید. یافته ها: ترومای دوران کودکی با دلبستگی مادر به جنین رابطه معنادار و منفی دارد (0/40-r=، 0/01>P). ارتباط میان متغیر خودشفقت ­ورزی با دلبستگی مادر به جنین نیز معنادار و مثبت حاصل شد (38/0r=، 0/01P<). متغیر ترومای دوران کودکی با شفقت به خود نیز ارتباط منفی نشان داد اما معنادار نیست (15/0-r=، 0/05P>). همچنین عامل خود شفقت­ ورزی بین ترومای دوران کودکی با دلبستگی مادر به جنین نقش تعدیل گر دارد (0/03=P). نتیجه گیری: بر اساس یافته­ های حاضر، عامل خودشفقت ­ورزی می ­تواند نقش مهمی در کاهش اثرات منفی تجربه تروما در دوران کودکی بر تجربیات دلبستگی بعدی از جمله دلبستگی مادر باردار به جنین خود داشته باشد.